Kategorie
przedmioty

Praktica

W tamtych czasach każde ujęcie musiało być przemyślane, bo klisze sporo kosztowały. W dodatku efektów nie widziało się od razu, a dopiero po wywołaniu. Nie było ekranu, na którym można byłoby sprawdzić jakość wykonanego zdjęcia. Na szczęście aparat miał wbudowany światłomierz, który widziało się w wizjerze i nie trzeba było posługiwać się oddzielnym urządzeniem, albo zgadywać. Trzeba było jednak ręcznie ustawić inne parametry: czas, przysłonę, ostrość. Sporo trzeba było myśleć… Pamiętam, że umiałem nawet obliczyć w pamięci, w jakiej odległości zacznie się ostry obraz i gdzie się skończy, czyli umiałem określić głębię ostrości. Miałem tylko jeden obiektyw 50 mm f 1,8, który przy otwartej przysłonie dawał przepiękne rozmycie dalszego planu, co bardzo przydawało się przy portretach.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s